| |
|
یکشنبه 9 بهمن ماه سال 1390 |
|
که هستی
|
|
که هستی که زندگی مرا به قضاوت نشسته ای
میدانم بی نقص نیستم
و آنقدر زندگی نخواهم کرد که بتوانم باشم
اما
پیش از آنکه انگشتانت را
به اتهامی بسوی من نشانه بگیری
ببین دستهای ات چقدر آلوده اند
"باب مارلی"
|
..................................................................................
|
| |
|
چهارشنبه 5 بهمن ماه سال 1390 |
|
دیالوگ های ماندگار
|
|
بازنده ها کسایی هستند که از باختن خیلی می ترسن، اونقدر که حتی امتحانم نمی کنن...+
|
|
..................................................................................
|
| |
|
چهارشنبه 5 بهمن ماه سال 1390 |
|
زمستان بود
|
|
شب بود بیابان بود زمستان بود
بوران بود ســـــــــرمای فراوان بود
یارم در آغــــوشم هـــــراسان بود
از ســـردی افسرده و بیجان بود
در فـــــکر آن سیمین بر خوشگل
از جسم و جـــان خود بودم غافل
می کوشیدم بهرش از جان و دل
می بردمش با خـــود سوی منزل
گیسویش، از باد و باران گشته آشـــفته
در هر مویش گویی مروارید غلتان سفته
طی شد راه دشوار آخر بر من و یار
با بـــــــوسهای گرمی به او دادم
با لبهای چون قند بر رویم زد لبخند برد آن همه رنج و غم از یــــــادم
فریدون فـــــرخزاد +
|
|
..................................................................................
|
